Ken je dat? Je bent een tijdlang bezig met een flinke, onoverzichtelijke klus. Stapels papieren, overzichten, cijfers. Hoe orden je dit, hoe krijg je overzicht. Je doet een poging, er ontstaan knelpunten. Je bedenkt een nieuwe vorm, opnieuw knelpunten, maar steeds beter krijg je de vorm in beeld, waarin je de informatie kwijt kunt. Dan ineens dat moment: je hebt overzicht en hebt de vorm waarmee je ook in staat bent overzicht te houden. Klaar!
Gisteren was ik op dat punt. Alle cijfertjes op de juiste plaats, alle te ondernemen acties in beeld, alle papieren geordend in mappen. En dan dat unheimische gevoel. Dat gevoel dat je nog iets moet. Dat gevoel dat je vast iets over het hoofd ziet. Dat gevoel van onrust - dat eigenlijk het enige is dat in de weg staat om dit moment te vieren. Deze fase is af.
Is het willen vasthouden aan wat bekend is? Deze fase is af - nu moeten er nieuwe stappen gemaakt worden, nieuwe dingen in gang gezet worden. Leuk, ik zie mogelijkheden, kansen. Als we het goed regelen is er zoveel mogelijk. Maar nu, dit moment, deze hapering...
Om half twaaf heb ik een afspraak, de eerstvolgende stap. Komende tijd heb ik vele afspraken allemaal vervolgstappen op het pad dat we zijn ingeslagen. Ik heb er zin in. Starks zit ik er weer middenin, dan is alles in beweging, bruisend, botsend. Maar nu deze stilte.
Laatste reacties